Μάσκες: Ο Ατμοσφαιρικός «Κρυμμένος Θησαυρός» του Ελληνικού Rock των 90s

*

Η δεκαετία του ’90 για το ελληνικό ροκ ήταν μια εποχή μεγάλων stadiun-size συγκροτημάτων, έντονων ηλεκτρικών ξεσπασμάτων και της απόλυτης κυριαρχίας του ήχου της Θεσσαλονίκης. Μέσα σε αυτό το δημιουργικό χάος, υπήρξαν κάποιες μπάντες που επέλεξαν να κινηθούν σε πιο εσωτερικά, ατμοσφαιρικά και ποιητικά μονοπάτια. Οι Μάσκες υπήρξαν αναμφίβολα μία από τις πιο ιδιαίτερες, εκλεπτυσμένες και αδίκως λιγότερο προβεβλημένες περιπτώσεις εκείνης της χρυσής περιόδου.

Με έναν ήχο που ισορροπούσε ανάμεσα στο alternative rock, το post-punk και το dark wave, οι Μάσκες κατάφεραν να αφήσουν το δικό τους, βαθύ αποτύπωμα στην ελληνική underground (και όχι μόνο) σκηνή.

Η Γέννηση και η Φιλοσοφία

Οι Μάσκες δημιουργήθηκαν στη Θεσσαλονίκη στις αρχές της δεκαετίας του '90. Σε μια πόλη που εκείνη την εποχή «έβραζε» μουσικά, το συγκρότημα αποφάσισε να μην ακολουθήσει την πεπατημένη του κλασικού rock 'n' roll ή του garage. Αντιθέτως, στράφηκαν προς έναν ήχο πιο εσωστρεφή, επηρεασμένο από βρετανικά σχήματα όπως οι The Cure, οι The Smiths και οι Echo & the Bunnymen, μπολιάζοντάς τον με τον ελληνικό στίχο.

Το όνομά τους λειτούργησε σχεδόν προφητικά: οι «Μάσκες» δεν ήταν ένα μέσο για να κρυφτούν, αλλά ένα εργαλείο για να βγάλουν στην επιφάνεια τις πιο σκοτεινές, ειλικρινείς και ευαίσθητες πτυχές της αστικής καθημερινότητας.

Η Δισκογραφία: Από το Σκοτάδι στο Φως

Η δισκογραφική παρουσία του συγκροτήματος, αν και σύντομη, άφησε πίσω της μερικά από τα πιο ατμοσφαιρικά κομμάτια των 90s.

1. «Μάσκες» (1994) – Το Ντεμπούτο

Το ομώνυμο πρώτο τους άλμπουμ κυκλοφόρησε το 1994 και λειτούργησε ως μια εξαιρετική σύσταση για το κοινό. Εδώ συναντάμε έναν ήχο πιο lo-fi, καθαρά alternative, με τις κιθάρες να δημιουργούν «τοίχους» μελωδίας και τον στίχο να φλερτάρει με την υπαρξιακή αναζήτηση. Τραγούδια όπως το «Κάνεις πως δεν θυμάσαι» έδειξαν αμέσως ότι η μπάντα είχε μια σπάνια ικανότητα να γράφει μελωδίες που σου κολλάνε στο μυαλό, χωρίς να χάνουν το βάθος τους.

2. «Σχέδιο για Φόνο» (1996) – Η Ωριμότητα

Το 1996 έρχεται ο δίσκος που για πολλούς θεωρείται το αριστούργημά τους: το «Σχέδιο για Φόνο». Εδώ ο ήχος τους γίνεται πιο σκοτεινός, πιο συμπαγής και οι ενορχηστρώσεις πιο πλούσιες. Ο δίσκος είναι γεμάτος μελαγχολικά riffs, μπάσα που σε καθοδηγούν στις σκοτεινές γωνιές της πόλης και ερμηνείες γεμάτες πάθος. Κομμάτια όπως το ομώνυμο ή το «Μη με ξυπνάς» αποτελούν υποδείγματα του ελληνικού dark/alternative rock των 90s.

3. «Γέφυρες στις Μπαταρίες» (1998)

Ο τρίτος τους δίσκος βρήκε το συγκρότημα να πειραματίζεται ακόμα περισσότερο με τις δομές των τραγουδιών του, διατηρώντας όμως πάντα αυτή την αναγνωρίσιμη, γλυκόπικρη ατμόσφαιρα που τους χαρακτήριζε.

Τα μέλη του συγκροτήματος ήταν :

Άγγελος Βαλαβάνης - Τύμπανα, Κρουστά

Νίκος Ιωακειμίδης - Φωνές, Κιθάρες

Άκης-Cats-Κατσουπάκης - Synth

Βασίλης Πέγιος - Μπάσο

Σωτήρης Σαρκαβάζης - Κιθάρα

*

Ο Ήχος και ο Ιδιαίτερος Στίχος

Αν έπρεπε να ξεχωρίσει κανείς τι έκανε τις Μάσκες να διαφέρουν από τους σύγχρονούς τους (όπως τα Ξύλινα Σπαθιά ή τις Τρύπες, με τους οποίους μοιράζονταν συχνά τις ίδιες ανησυχίες), αυτό ήταν η ισορροπία μεταξύ ηλεκτρισμού και λυρισμού.

Οι κιθάρες: Δεν είχαν την οργή του punk, αλλά μια wave αισθητική, γεμάτη εφέ (delay, chorus), που δημιουργούσε την αίσθηση του χώρου και της μελαγχολίας.

Ο στίχος: Ήταν βαθιά βιωματικός. Μιλούσε για τον έρωτα, την απώλεια, την αποξένωση στις τσιμεντένιες πόλεις, αλλά πάντα με μια ρομαντική, σχεδόν ποιητική αξιοπρέπεια. Δεν υπήρχαν κραυγές, υπήρχαν ψίθυροι που σε μαγνήτιζαν.

Γιατί Παραμένουν ένας «Κρυμμένος Θησαυρός»;

Οι Μάσκες δεν γέμισαν ποτέ στάδια, ούτε απέκτησαν τη μαζική, υστερική αποδοχή άλλων σχημάτων της εποχής. Ίσως γιατί ο ήχος τους απαιτούσε μια πιο προσεκτική, μοναχική ακρόαση. Ίσως γιατί η ίδια η μπάντα προτιμούσε να μιλάει μόνο μέσα από τη μουσική της, μακριά από τα φώτα της υπερβολικής δημοσιότητας

Οι Μάσκες ήταν το συγκρότημα που άκουγες στο Walkman σου, περπατώντας στην πόλη μια βροχερή νύχτα. Ήταν μια προσωπική εμπειρία για τον κάθε ακροατή

Με το τέλος της δεκαετίας του '90, οι δρόμοι των μελών της μπάντας χώρισαν, αφήνοντας πίσω τους μια σύντομη αλλά απόλυτα συνεπή πορεία.

Σήμερα, στην εποχή του YouTube και των ψηφιακών πλατφορμών, μια νέα γενιά ακροατών ανακαλύπτει ξανά το «Σχέδιο για Φόνο» και τα υπόλοιπα τραγούδια τους. Οι Μάσκες απέδειξαν ότι η καλή μουσική δεν χρειάζεται φασαρία για να επιβιώσει στο χρόνο· χρειάζεται απλώς αλήθεια. Και η δική τους αλήθεια παραμένει, τριάντα χρόνια μετά, ολοζώντανη.

Με την αγάπη που ξέρετε ! Ian

*

Δείτε παρόμοια άρθρα εδώ